1- هیبریدهای سری (Series Hybrid) 
در این دسته از خودروهای هایبرید، پیشرانه برقی تمامی کارها را انجام می‌دهد و پیشرانه بنزینی تنها وظیفه شارژ باتری خودرو را دارد. در مسافت‌های طولانی (بیش از 80 کیلومتر)، پیشرانه برقی نیز دست به کار می‌شود و به کمک پیشرانه برقی می‌آید. 
 
2- هایبرید‌های پارالل (Parallel Hybrid) 
مانند سری‌ها، هایبرید‌های پارالل هم دارای دو پیشرانه بنزینی و برقی هستند اما تفاوت آن‌ها این جا است که در این نوع، هر دوی پیشرانه‌های درون سوز و برقی به یک سیستم انتقال نیرو متصل هستند و همین امر موجب می‌شود تا در هر حالتی هر دوی این پیشرانه‌ها در تامین نیروی خودرو دخیل باشند. اگر شارژ باتری نیز تمام شود، توسط یک ژنراتوز شروع به شارژ می‌شود و پیشرانه بنزینی تمام نیروی خودرو را تامین می‌کند. 
 این خودروها برای مسافرت‌های طولانی مناسب هستند. 
 
3- پلاگین هابریدها (PHEV) 
پلاگین هایبریدها که با نام "PHEV" نیز شناخته می‌شوند، بسته به نوع خودرو، می‌تواند بخشی از نیرو یا بیشتر نیروی خود را از انرژی ذخیره شده در باتری‌های خود تامین کند. اما در این خودروها پیشرانه بنزینی همچنان وجود دارد و هنگامی که شارژ باتری‌ها رو به کاهش است، موتور بنزینی بیشتر خودی نشان می‌دهد. 
 
باتری پلاگین هابرید‌ها در ایستگاه‌های شارژ تعبیه شده در سطح شهر، درست مثل تلفن همراه، توسط یک کابل شارژ مجدد می‌شود.